وقتی یک فنجان، قاب تاریخ را می‌پوشاند

شهر لاهیجان با پیشینه‌ی فرهنگی و تاریخی خود، همواره به عنوان یکی از نمادهای هویتی شرق گیلان شناخته می‌شود. موزه‌ی چای و آرامگاه کاشف‌السلطنه نه تنها یادآور ورود چای به ایران است، بلکه بخشی از حافظه‌ی جمعی مردم این شهر محسوب می‌شود.

بنای زیبای موزه‌ی چای، با معماری قدیمی و آجری خود، یکی از جلوه‌های شاخص و شناخته‌شده‌ی شهر لاهیجان است؛ بنایی که قرار گرفتن آن در ارتفاع و مسیر خیابان‌های منتهی به آن، جلوه‌ای خاص و چشم‌نواز به این بخش از شهر بخشیده است.

با این حال، به‌تازگی المانی با طرح یک فنجان زردرنگ در مقابل این مجموعه نصب شده که از نگاه بسیاری از شهروندان، تناسب چندانی با معماری، فضای تاریخی و هویت بصری این بنا ندارد. این المان نه‌تنها با حال‌وهوای سنتی و تاریخی موزه همخوانی ندارد، بلکه به دلیل جایگاه و ابعاد خود، بخشی از دید و منظر این بنای ارزشمند را نیز تحت تأثیر قرار داده است.

طبیعی است که زیباسازی و ایجاد جلوه‌های بصری جدید در شهر، اقدامی مثبت و قابل احترام است؛ اما زیباسازی زمانی می‌تواند ماندگار و اثرگذار باشد که در کنار زیبایی، هویت و اصالت شهر را نیز در نظر بگیرد.

شهروندان لاهیجان مخالف زیباسازی شهر نیستند؛ خواسته‌ی آنها این است که المان‌های شهری، متناسب با پیشینه‌ی فرهنگی و تاریخی لاهیجان انتخاب و جانمایی شوند. در شهری که موزه‌ی چای و آرامگاه کاشف‌السلطنه یکی از مهم‌ترین نشانه‌های هویتی آن به شمار می‌رود، شاید بهتر باشد هر المانی که در مجاورت این بنا قرار می‌گیرد، به جای رقابت با آن، مکمل زیبایی و شکوهش باشد.

گاهی یک بنای تاریخی آن‌قدر زیباست که برای دیده‌شدن، به چیزی بیشتر از خودش نیاز ندارد. کافی است اجازه دهیم دیده شود.

امید است مسئولان شهری و مجموعه‌ی مدیریت شهری لاهیجان، با شنیدن دغدغه‌ی شهروندان و با بهره‌گیری از نظر کارشناسان حوزه‌ی معماری، شهرسازی و زیباسازی شهری، در خصوص این المان بازنگری کنند تا هم زیبایی شهر حفظ شود و هم قاب تاریخی موزه‌ی چای، همان‌گونه که شایسته‌ی لاهیجان است، دیده شود.

به قلم نسیم محمدپور